środa, 5 lipca 2023

CZESŁAW BEDNARCZYK – REŻYSER Z DŁUŻYNY

 

Czesław Bednarczyk ok 1964

       134 lata temu, 5 lipca 1889 roku w Radomicku koło Leszna urodził się Czesław Bednarczyk. W Dłużynie prowadził gospodarstwo rolne, posiadał kuźnię i warsztat ślusarski. Przez wiele lat służył tutejszej społeczności jako sołtys, członek władz gminnych i gromadzkich. Był przed II wojną światową ławnikiem sądowym a nawet członkiem Rady Nadzorczej Spółdzielni "Rolnik" w Śmiglu. Swoją działalność w obszarze kultury prowadził już w czasach zaboru pruskiego. Wówczas to propagował wśród mieszkańców Dłużyny czytelnictwo polskiej prasy i literatury. Prowadził, zapewne we własnym domu, punkt czytelni ludowej, gromadząc i udostępniając polskie książki  i czasopisma. Współorganizował pierwsze w Dłużynie kółko rolnicze i był jego sekretarzem przez kilkadziesiąt lat. Ten niezwykle aktywny obywatel Dłużyny jeszcze przed wybuchem I wojny światowej zaszczepił wśród mieszkańców wsi miłość do teatru. Reżyserował amatorskie spektakle teatralne. Tą działalność kulturalną prowadził także po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku a także po II wojnie światowej. Swój pierwszy spektakl pt. „Koszyk kwiatów” sztukę w 5 aktach J. Chociszewskiego Czesław Bednarczyk wyreżyserował w 1908 roku. Został za to ukarany przez władze pruskie karą finansową w wysokości 5 marek. Kolejnymi reżyserowanymi przez niego przedstawieniami były: "Sąsiedzi" P. Kołodzieja, "Mazepa" J. Słowackiego, "Chata za wsią" Galasiewicza i Mellerowej oraz "Pan Dulski" Gabrieli Zapolskiej. Teatr amatorski stał się jego prawdziwą pasją. Czesław Bednarczyk (przy współudziale Ignacego Michałowskiego i Julianny Majchrzak) reżyserował spektakle aż do końca lat 60 tych XX w. Były to przedstawienia wystawiane pod szyldem organizacji młodzieżowych, Ochotniczej Straży Pożarnej lub Komitetu Rodzicielskiego. Wystawiono między innymi takie sztuki jak: w 1947 r. „Gwałtu, co się dzieje”  A. Fredry, w 1957 r. „Czekaj, ja wrócę” M. Wodzyńskiego, w 1960 r. „Fircyk w zalotach” F. Zabłockiego, w 1961 r. „Majster i czeladnik” J. Korzeniowskiego, w 1962 r. „Karpaccy górale” J. Korzeniowskiego, w 1964 r. „Wesele Fonsia” R. Ruszkowskiego, w 1966 r. w „Dom pod Oświęcimiem” T. Hołuja, w 1970 r. „Biała Cyganka” I. Kraszewskiego. We wszystkich przedstawieniach chętnie brała udział młodzież dłużyńska. Czesław Bednarczyk wystawiał swoje spektakle w sąsiednich wsiach np. w Bukówcu Górnym. Pomagała mu w tej mrówczej pracy jego żona Maria z Kędziorów wraz z córkami. Według Zdzisława Smoluchowskiego tylko do roku 1930 Czesław Bednarczyk wyreżyserował około 30 sztuk. 

       W 1912 roku Czesław Bednarczyk został wybrany do Rady Gminnej Dłużyny.   Już na samym początku swojej działalności w Radzie Gminy zrodził się w nim pomysł aby wybudować brukowaną drogę przez wieś. Przekonał  mieszkańców do tej idei i namówił władze powiatu w Śmiglu do zrealizowania projektu. 

       W Latach 1914-1917 jak większość młodych mieszkańców Wielkopolski został przymusowo wcielony do armii pruskiej. Walczył na froncie wschodnim, gdzie w 1916 roku został ranny w bitwie pod Berezyną (dziś teren Białorusi)  a w 1917 roku trafił do niewoli rosyjskiej pod Stanisławowem (Ukraina). Z niewoli powrócił schorowany w styczniu 1919 roku.

     Czesław Bednarczyk był głównym współzałożycielem stowarzyszenia pod nazwą „Ochotnicza Straż Pożarna w Dłużynie”. Na podaniu z 1935 roku o zarejestrowanie stowarzyszenia przez wojewodę poznańskiego figuruje 15 nazwisk mieszkańców Dłużyny. Podpis Czesława Bednarczyka odnajdujemy na pierwszym miejscu a na miejscu 9 podpis jego syna Józefa. Ostatecznie stowarzyszenie „Ochotnicza Straż Pożarna” w Dłużynie zarejestrowane zostało w Rejestrze Stowarzyszeń i Związków Poznańskiego Urzędu Wojewódzkiego pod numerem 919 w dniu 23 marca 1936 roku.

      W tym samym 1935 roku Czesław Bednarczyk został wybrany do Rady Nadzorczej spółdzielni rolniczo-handlowej „Rolnik” w Śmiglu. Po zakończeniu II wojny światowej działał społecznie na rzecz odtworzenia tej spółdzielni w sąsiednich Włoszakowicach. W rezultacie w październiku 1945 roku współtworzył Gminną Spółdzielnie we Włoszakowicach, która wkrótce wchłonęła „Rolnika”. Należy wspomnieć, że Czesław Bednarczyk pełnił funkcję w Radzie Nadzorczej GS  a w 1948 roku został jej przewodniczącym.

     Pomimo tak poważnych „zajęć” jakimi się imał nie zapomniał Czesław Bednarczyk o swojej miłości do kultury, wiedzy i historii. Jako lokalny patriota i działacz społeczny był częstym gościem w Szkole Podstawowej w Dłużynie. Podczas spotkań z młodzieżą opowiadał o swoim ciekawym i bogatym w wydarzenia życiu. Wspominał o tym w swoich notatkach ówczesny dyrektor szkoły p. Antonii Kaczmarek. Czesław Bednarczyk współpracował również z dyrektorem szkoły podstawowej w Krzycku Wielkim Marianem Niedźwiedzińskim, znanym działaczem kulturalnym.  W 1962 roku Marian Niedźwiedziński,  skierował prośbę do Czesława Bednarczyka aby ten opisał swoje wspomnienia z czasów kiedy to Wielkopolska walczyła  z niemieckim zaborcą o utrzymanie na tych terenach polskiego języka i polskiej kultury. Efektem tego był list napisany przez Bednarczyka do  Niedźwiedzińskiego, szczegółowo opisujący stosunki społeczne panujące w gminie w czasach II Rzeczypospolitej oraz w zarządzie Spółdzielni „Rolnik”.

      Czesław Bednarczyk w grudniu 1947 roku uczestniczył w założycielskim zebraniu Oddziału Parafialnego „Caritas” w Dłużynie, na którym został wybrany jego sekretarzem. Przez wiele lat był aktywny członkiem rady parafialnej w Dłużynie. Ówczesny proboszcz dłużyński ks. K. Urbanowski traktował go jako swojego cyt: najlepszego doradcę. 

         Czesław Bednarczyk przyczynił się w znaczący sposób do elektryfikacji wsi Dłużyna.  Pełnił funkcję przewodniczącego komitetu elektryfikacji, który zawiązał się w dniu 10 maja 1957 roku. W dniu 5 listopada 1957 roku jako przewodniczący komitetu podpisał umowę kredytową z Bankiem Rolnym na kwotę 150 tys. w celu wykonania zadania elektryfikacji wsi. 17 stycznia 1958 roku zawarł umowę z Zakładem Elektroinstalacyjnym Stanisława Krawczyka ze Szczecina na wykonanie potrzebnych prac. 31 marca 1958 roku Komisja wystosowała pismo do Zarządu Elektryfikacji Rolnictwa, który przydzielał transformatory, z prośbą o odpowiedni transformator. 17 Lipca 1958 roku Zarząd Elektryfikacji Rolnictwa w Warszawie zlecił Poznańskiemu Przedsiębiorstwu Elektryfikacji Rolnictwa sprzedaż transformatora Komitetowi Elektryfikacji Wsi Dłużyna. 21 listopada 1958 roku Czesław Bednarczyk podpisał oświadczenie, że został poinformowany, że oddana do użytku sieć jest pod napięciem. Ostatnim akordem elektryfikacji wsi pod kierownictwem Czesława Bednarczyka było oddanie do użytku oświetlenia ulicznego w Dłużynie. Nastąpiło to w 1959 roku. Protokół odbioru tych prac podpisał osobiście Czesław Bednarczyk. W 1937 roku za zasługi na polu pracy społecznej i zawodowej Czesław Bednarczyk został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.

 

Wspomnienie o Czesławie Bednarczyku można odnaleźć w czasopiśmie "Nasze Jutro" numer 388/2023 (ze stycznia 2023)

 

  Wybrane źródła:

 1.  Ksiądz Leszek Grzelak "Kronika parafii św. Jakuba w Dłużynie do 1945 roku oraz dawnej parafii w Charbielinie"

2.    Blog genealogiczny http://hudzikowie.blogspot.com/

3.    Gazeta „Nowy Kurier” wydanie z 13 sierpnia 1937 roku.

4.    Korespondencja Mariana Niedźwiedzińskiego z Czesławem Bednarczykiem

5.    Opracowanie Konrada Bednarczyka pt: „Nasz Dziadek”

6.    Opracowanie Konrada Bednarczyka w „Nasze Jutro” pt. „Sercem za serce”

7.    Fragmenty wspomnień Ignacego Michałowskiego

8.    Panorama Leszczyńska 08.1986 r. Z. Smoluchowski „Tradycje ruchu amatorskiego”

9.    Pamiątki rodzinne po Czesławie Bednarczyku

1L Leszczyńska Biblioteka Cyfrowa https://www.lbc.leszno.pl/

11. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa https://www.wbc.poznan.pl/dlibra

12. Biblioteka Narodowa Polona https://polona.pl/

 

piątek, 9 czerwca 2023

Koń w studni czyli akcja sanitarno-porządkowa w Piotrowicach 1957 r.

                                                                                                   Niechłód, dnia 05 czerwca 1957 r

                Protokół nr V/1957

W V sesji Gromadzkiej Rady Narodowej w Niechłodzie odbytej    w dniu 23 maja 1957 r. w świetlicy gromadzkiej w Niechłodzie. Przewodniczył ob. Hudzik Ludwik - przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej. Obecnych było 8 radnych oraz około 45 osób z poza Rady. 

Porządek dzienny: 

1.[...]

2. [...]

4. Akcja sanitarno-porządkowa

5.[...]

6. Zapytania i wolne wnioski

 

Do pkt 4 porządku dziennego: 

Przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej ob. Hudzik Ludwik złożył sprawozdanie z przebiegu akcji sanitarno-porządkowej[...]

Dyskusja:

W dyskusji radny Adamczak Walerian członek trójki sanitarno - porządkowej ze wsi Piotrowice mówi o tym, jak wynika ze sprawozdania to w PGR w Niechłodzie brak drzwi przy ustępach i kierownictwo gospodarstwa tłumaczy się brakiem materiałów budowlanych gdy tymczasem w Zbarzewie po byłej resztówce w stodołach są powywracane wrota i leżą bez użytku i ten materiał można by zużyć na zrobienie wspomnianych drzwi. Przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej ob. Hudzik Ludwik poruszył sprawę słabego zabezpieczenia studni polnej w PGR w Piotrowicach co spowodowało utopienie się konia. Ob. Glapiak Jan kalkulator PGR mówi, że studnia w Piotrowicach była zabezpieczona lecz belki zgniły a nowego materiału Państwowe Gospodarstwo Rolne otrzymać nie może. 

Do pkt 6 porządku dziennego: 

Dyskusja:

Przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej ob. Hudzik Ludwik odczytał orzeczenie Kolegium Orzekającego wydane przeciwko ob. Ufniakowi zam. w Trzebinach.

Ob. Czop Józef zamieszkały w Zbarzewie zapytuje się dlaczego 2 dni po upływie terminu płatności II raty zaliczki podatku gruntowego przyszła do niego egzekucja pomimo tego, ze zrobił wniosek o przesunięcie terminu płatności. Gorzej postępują teraz z człowiekiem jak Niemcy i Ukraińcy. Radny ob. Śliwa Piotr mówi o tym, że wniosek ob. Czopa winie być załatwiony pozytywnie ponieważ dotychczas ob. Czop był dobrym płatnikiem. Sprawę wyjaśnił Przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej ob. Hudzik Ludwik, że wniosek ob. Czopa był rozpatrywany na wspólnym posiedzeniu Prezydium i Komisji Finansów Budżetowej i stwierdzono, że o ile ob. Czop był w stanie kupić motocykl synowi i dawać mu pieniądze na benzynę to i jest w stanie zapłacić w terminie podatek. [...]

Ob. Hudzik Ludwik przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej mówi o tym, że w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej istnieje bałagan ponieważ z Trzebin za I ratę zaliczki podatku gruntowego kantowało się ludzi a dziś okazuje się, że mają oni nadpłatę z lat ubiegłych. 

Ob. Świder Władysław z Trzebin mówi o tym, ze ob. Bartoszek Władysław z Trzebin ma lepszy grunt od niego a płaci mniej podatku i ma mniejszy wymiar szarwarku. Sprawę wyjaśnił przewodniczący Gromadzkiej Rady Narodowej ob. Hudzik Ludwik że taka była dotychczas klasyfikacja i nic na to nie poradzimy. Teraz po zmianie klasyfikacji na pewno sprawa ulegnie zmianie. 

Ob. Bolesław Pelian z Niechłodu mówi o tym, że gospodarstwa poniemieckie są poszkodowane, ponieważ pozabierano im lasy a i po większej części nie posiadają łąk. Wnosi aby ukarać tych winnych, którzy kazali zalesiać łąki. 

Ob. Grzegorek mówi o tym, że jest ciekawy czy mieszkańcy gromady Lasocice będą kupowali siano czy też otrzymają łąki, ponieważ w innych latach było to samo, że nas odepchnęli.

Ob. Blask Stanisław mówi o tym, że op ile Prezydium Powiatowej Rady Narodowej jest nad wszystkimi gromadami to winno się starać aby i nasza gromada otrzymała pewną ilość łąk. Radny Adamczak mówi, ze za siano będzie za duży koszt. 

Radny ob. Śliwa Piotr z Niechłodu mówi o tym, że temu rolnikowi, który nie ma łąki winni odliczyć hektar względnie pół hektara od wymiaru obowiązkowych dostaw. 

Ponieważ nikt inny głosu w dyskusji nie zabrał przewodniczący podziękował radnym i gościom za udział w sesji i zamknął obrady. 

Sekretarz GRN                         Przewodniczący GRN

Uzarowska                                   Hudzik

Fragment protokołu z V sesji Gromadzkiej Rady Narodowej w Niechłodzie 23 maja 1957 r. Źródło Archiwum Państwowe w Lesznie., 

Powrót z pola. Piotrowice lata 50 te XX w. 


wtorek, 23 maja 2023

Walenty Bednarczyk - żołnierz 5 kompanii I batalionu saperów

O Walentym Bednarczyku trudno cokolwiek napisać. Nie ma już nikogo kto by go pamiętał. To zrozumiałe, bowiem Walenty zginął w bitwie pod Verdyn (Francja) podczas I wojny światowej. O faktach z życia Walentego dowiadujemy się z dokumentów. Wiemy z całą pewnością że:

1. Walenty Bednarczyk był pierworodnym synem Szczepana i Anastazji ze Skorupińskich. Przyszedł na świat o godz. 8 rano 15 stycznia 1888 roku w Radomicku. 

2. Starszy brat mojego pradziadka Czesława Bednarczyka przed I wojną światową pracował jako górnik w Westfalii. 

3. Przed 1910 rokiem kształcił się na ślusarza maszynowego zapewne w fabryce maszyn rolniczych Józefa Nitschego w Dłużynie.  

4. W Dłużynie poznał Annę Szudrę. Ta znajomość przerodziła się w wielką miłość. Nie bez znaczenia był fakt, że przyszła żona Walentego była od niego starsza o 2 lata. Walenty i Anna pobrali się w 1910 r. 

Rodzina Bednarczyków 1912 rok Radomicko. Na zdjęciu w centralnym miejscu Szczepan i Anastazja z wnukami. Po prawej syn Czesław z żoną Marianną z Kędziorów. Po lewej syn Walenty z żoną Anną z Szudrów. W drugim rzędzie pierwszy z prawej stoi Franciszek Bednarczyk. Radomicko ok 1912 r. 

 Z Walentym Bednarczykiem mam pewien kłopot. Wracam do tej postaci raz na kilka lat i za każdym razem rozpala ona moją wyobraźnię. Co ciekawe, po każdej przerwie "od Walentego" od nowa zagłębiam się w historię jego krótkiego i tragicznego życia i za każdym razem odkrywam coś nowego. Nie inaczej było tym razem, jednak teraz bardzo pomogli mi wnuczka Walentego Pani Stanisława i poniekąd pewien utwór literacki zwany potocznie "Poematem o Dłużynie" Autorem tego wiersza jest Marian Szudra, który za życia był znanym i bardzo cenionym wielkopolskim lekarzem. Jego pasją była literatura. Był członkiem klubów literackich. Ukazało się 115 jego wierszy.  Organizował spotkania autorskie oraz udzielał licznych wywiadów w Polskim Radiu i telewizji. Umiłował piękno przyrody, którą opisywał w swojej twórczości poetyckiej. Uczył honorowo łaciny w liceum i gimnazjum w Chodzieży. Był poliglotą, znał 6 języków obcych. No i trzeba wreszcie dodać, że Marian Szudra był blisko spokrewniony z Anną Szudra, żoną Walentego Bednarczyka, która była jego ciotką. Więcej na temat Mariana Szudry można dowiedzieć się TUTAJ

"Dłużyno moja droga, sielska wsi kochana
Witam cię sercem, duszą tęsknotą wezbraną,

Miłością rozlewną, rzewną i głęboką,

Która od dziecka syci myśl, ducha i oko; (...)

Kiedy stroskana MAMA zawiozła półsierotę,

Rodzina OJCA wzięła z wielką mnie ochotą.
(fragment poematu pt. "Dłużyna")

Po tragicznej śmierci ojca (zginął w kopalni w Westfalii) Marian Szudra mieszkał przez pewien czas w jednym domu z Anną Bednarczyk i swoją babcią. Dzięki poematowi pt. "Dłużyna" dowiadujemy się jak wyglądało życie na przełomie lat 20tych i 30tych XX w w Dłużynie. Utwór pełen jest pięknych opisów tutejszych krajobrazów, pól i lasów. Autor oprowadza czytelnika dziarskim krokiem po wsi, w której wiódł kilka szczęśliwych lat swojego życia. Dla mnie ten utwór ma szczególne znaczenie, ponieważ przeniósł mnie w czasie do gospodarstwa bliskich krewnych Walentego. To z niego czerpię wiedzę w jakich warunkach żyła wdowa po Walentym i jej dwie córki Marta i Marysia. Mogę zamknąć oczy a ich dom jawi mi się przed oczami....

"...Dom cioci był narożny, w ruchliwej okolicy
U zbiegu z Włoszakowice drogi i przecznicy.

Pomiędzy nim a płotem maryjna „figura”

Kapliczka prawie, z cegły wysoka góra.

Dom tonął w winogradzie i kwiatów krociach,

Słonecznikach i malwach porosłych przy płocie;

Stodoła, chlew, szopa, podwórko z kompostem.

Z tyłu przejście tak wąskie, szło się jak pomostem

Do ogrodu, wychodka; owocowe drzewa

I granica z Błocianem, blisko jego chlewa.

Na przeciw bramy mieszkał sąsiad Obiegała,

Za nim Apolinarski. U niego mieszkała

Znajoma cioci Anny jakaś Michałkowa...[...]

Dom miał altanę w pnącze obrośnięte gęsto,
Tam w letnie wieczory siadaliśmy często

Na ławkach; przy rozmowach powiewał nam wietrzyk

Przez szczeble altany był przepływ powietrza.
Sień była dość obszerna, z cegiełek czerwonych,

Drzwi na wprost - kuchni a w onych

Dniach odpustu oko ku oknu wszystkich wiedzie,

Ciocia żywo woła: bucki proboszcz jedzie!

Na prawo drzwi nas wiodą do babci pokoju

Dużego; za nim drugi, mniejszego pokroju.

Oba są narożne i po dwa okna mają,

Zarośnięte „winem” a więc latem chłód dają.

Od kuchni, także i po lewej sieni stronie

Drzwi prowadzą do kobiet. Mieszkają tu w gronie.

Od podwórza jest Franka. Pokoje się łączą

Drzwiami; dom jest opięty gęstym winogradem,

Kolorowym ogródkiem, jakby małym sad [...]

Poemat pt. "Dłużyna zawiera wzmianki o rodzinie Czesława Bednarczyka. Marian Szudra opisuje przykre dla niego zdarzenie z psem Bednarczyków w roli głównej:

"...Opisze teraz mocne, straszne wydarzenie.
Niedzielne popołudnie, bzyk much, każdy drzemie,

Ciocia prosi bym zaniósł krewnej Bednarczykowej*

„Tajemnicę” - koronkę, bym zmienił na nową;

Było to metrów dwieście. Ledwo wszedłem za bramę

Wpadł na mnie mały kundel, bydlę rozpasane

I wżarł się w obie kostki prawej bosej nogi,

Wołała jakaś kobieta siedząca pod progiem,

Puścił. Ja całą drogę powrotną krwią znaczę,

Popłoch domowych wielki, rozpacz a ja płaczę,

Ciocia wlewa w wiaderko koloru szarego

Pół litra „bryndy” - denaturatu modrego.

Zemdlałem. Nazajutrz noga „zaogniona”.

Obrzęk, ból i nie chodzę. Ciocia tym zmartwiona

Zawija mnie w „płachtę” i bierze na ramiona

Do Włoszakowickiego lekarza Nowaka,

Pięć kilometrów drogi polnej, długa taka...[...]

I kolejna wzmianka:

"...Czasem w nocy zbudził nas nagle stróż wioskowy,
Przy Bednarczyku budkę miał - zwał się stójkowy

Wtedy trąbił na pożar, ruszyli strażacy

Pompierami tez zwani ci wiejscy chłopacy,

Krzepcy, gibcy i pełni u dziewczynek czaru

Opanują zarzewie - początek pożaru...[...]

Walenty Bednarczyk z okresu I wojny światowej

Walenty Bednarczyk został powołany do armii cesarskiej na pewno przed 1916 rokiem. Zanim trafił na front zachodni pod Verdun we Francji musiał przejść przeszkolenie w jednej z jednostek niemieckich na terenie dawnego zaboru pruskiego. Raczej na pewno wiedzę niezbędną saperowi zdobywał w Królewskiej Szkole Wojskowej w Głogowie, do której został powołany zaraz po wybuchu I wojny światowej. Ostatecznie walczył w składzie 5 kompanii I batalionu saperów.

 Pocztówka żołnierzy Pionier Bataillon No5 1916 r

Spróbujmy przeanalizować wojenne losy Walentego Bednarczyka w 1916 roku, roku w  którym zakończył życie na francuskiej ziemi. Na początku 1916 roku losy wojny rzuciły Walentego do wschodniej Francji na przedpola miejscowości Bezonvaux [wymowa: bezovo]. Bezonvaux to jedna z dziewięciu zniszczonych wiosek wokół Verdun. Była to wioska licząca około 150 mieszkańców, którą ewakuowano 15 lutego 1916 r. po tym, jak jej mieszkańcy doświadczyli okropności współczesnej wojny. Walenty Bednarczyk spędził w okolicach Bezonvaux kilka miesięcy. Z dokumentów Archiwum Państwowego w Lesznie wynika, że w lipcu 1916 roku Walenty przebywał w Dłużynie. Zapewne cieszył się z dobrodziejstw przepustki ale nade wszystko z pobytu w rodzinnym domu u boku Anny i ich czwórki dzieci: Franciszka, Wacława, Anny i Marii. W okresie wojny w Dłużynie było zawieranych wyjątkowo mało związków małżeńskich. Było to spowodowane masowym poborem mężczyzn do wojska niemieckiego. W latach 1910-1911 zarejestrowano 84 śluby, w latach 1912-1913 - 58 ale już w latach 1914-1915 tylko 25 a w latach 1916-1917 zaledwie 18. Ilość zawieranych związków małżeńskich wystrzeliła w górę po zakończonych działaniach wojennych. W latach 1918-1919 było ich już 98 a w latach 1920-1922 aż  151. Nic dziwnego, że gdy Walenty zjawił się w Dłużynie w lipcu 1916 roku natychmiast został poproszony aby zostać świadkiem na ślubie Mikołaja Nowaczyka z panną Agnieszką Krawczyk. Za ciekawostkę niech służy fakt, że pierwszym świadkiem na tym ślubie był właściciel dłużyńskiej fabryki maszyn rolniczych Józef Nitsche.   
 
Gdy Walenty Bednarczyk wracał do okopów pod Bezonvaux, nie przypuszczał że już nigdy nie zobaczy Anny i dzieci. Zginął od odłamków po ostrzale artyleryjskim francuskich dział w dniu 16 października 1916 roku. Niemiecka administracja wojenna poinformowała publicznie o śmierci Walentego w tzw "liście strat" - Verlustlisten w dniu 27 października 1916 roku. 
 
Informacja o śmierci Walentego Bednarczyka. Gefallen z niem. "poległ" Verlustlisten strona 15867 z 27.10.1916 r.

W tym czasie Anna Bednarczyk czekała na powrót męża w ich domu w Dłużynie. Wkrótce jednak został zawiadomiona o śmierci Walentego. Bardzo rozpaczała. Została sama z czwórką małych dzieci: Franciszek miał 5 lat, Wacław 4 lata, Maria 2 lata a Marta w sierpniu 1916 r skończyła roczek. Anna nie mogła uwierzyć w to co się stało, tym bardziej, że po dwóch tygodniach od tej strasznej wiadomości listonosz przyniósł jej list...od ukochanego męża. Śmierć dopadła Walentego zanim dotarł do Anny jego ostatni list. Jej rozpacz była tak wielka, że postanowiła pojechać do Francji i odnaleźć męża. Z trudem bliscy odwiedli ją od tego pomysłu. 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*chodzi zapewne o żonę Czesława Bednarczyka - Marię

 

Źródła:

Opracowałem na podstawie rodzinnych przekazów i wspomnień. Za okazaną pomoc i niesłabnące zaufanie szczególnie mocno dziękuję p. Stanisławie.

Wykorzystałem materiały dostępne w Archiwum Państwowym w Lesznie.

Informacje czerpałem również z Internetu: 

https://des.genealogy.net/search/show/4962975

https://www.cheminsdememoire.gouv.fr/en

https://www.pierreswesternfront.nl/

https://dluzyna.pl/historia-szkoly.html