Motto:

"Przeszłość jest sentymentalną podróżą, która w cudowny sposób może towarzyszyć teraźniejszości"
- Beata-

wtorek, 6 maja 2014

Jedna taka świnia...



- Jedzie, jedzie! - zawołał donośnie 8 letni Czesław stojąc w bramie gospodarstwa w Zaborówcu. Wiedział, że ojciec czekał na Baumanna już od kilku dni. Baumann - berliński weterynarz, mężczyzna skromnej postury zbliżał się jadąc w bryczce miejscowego sołtysa. Gdy koński łeb zrównał się z drewnianą furtą prowadzącą do gospodarstwa Czesława Bednarczyka - chłopca już przy niej nie było. Imiennik ojca chował się teraz za poły tatowego płaszcza i przyglądał się niemieckiemu weterynarzowi z uwagą ale i z zaniepokojeniem. 

- Bednarczyków znam dobrze, nie musi mi Pan towarzyszyć – zwrócił się Baumann do sołtysa. Sołtys wsi - Brychcy - nie lubił nietutejszych, a za takich uważał przesiedleńców z Dłużyny.
- Jak Pan chce, zresztą mam swoją robotę w polu! – odparł chłodno, odwrócił się na pięcie i wskoczył szybko do swojej bryczki. Po chwili pozostał po nim tylko kurz unoszący się spod końskich kopyt. 

Weterynarz przechodząc przez podwórze machnął Czesławowi Bednarczykowi na powitanie, mruknął coś pod nosem co mogło przypominać powitanie i dziarskim krokiem przekroczył próg domu. Po chwili znalazł się w dużej sieni. Czekała już tam na niego Marianna, żona Czesława. Skinęła głową na powitanie. Była niewysoką kobietą w średnim wieku. Długie włosy spięte w kok przykrywała kolorowa chustka. Ubrana była w długą suknię, taką jaką od rana do wieczora zwykły nosić gospodynie w Dłużynie. 

- Pan na pewno spragniony i głodny. Zaraz coś przygotuję – powiedziała z troską w głosie do przybysza. Dostrzegła delikatny uśmiech na twarzy Baumanna, co mogło wyrażać jego aprobatę na propozycję gospodyni. Marianna nie czekając na odpowiedź zakręciła się w kuchni.
Czesław postanowił pociągnąć rozmowę:
- Obrodziło latoś! – rzucił pierwsze co przyszło mu do głowy i spojrzał badawczo na Baumanna. Ten jakby nie zrozumiał ale odparł:
- Wiele się u Was Bednarczyk zmieniło od ostatniej wizyty.
Fakt. Minął już prawie rok kiedy mieli okazję się poznać. Od tamtego czasu Bednarczykowie zadbali o obejście. Teraz było czysto i schludnie. Płot został naprawiony, brama wyprostowana a wielka dziura obok stodoły przysypana ziemią.
- Dziękuję Panie Baumann! Ot, zwykłe gospodarowanie – odparł Bednarczyk. We krwi miał porządną robotę. Już od 2 lat pracował dla Niemców w obcej zagrodzie, w obcej wsi. Co noc budził się zalany potem zamartwiając się losami własnego gospodarstwa, które zostawił w Dłużynie na pastwę okupanta. Odziedziczył je po rodzicach swojej żony. Był to więc dom rodzinny Marianny. Musiał przyznać, że żona dzielniej znosiła tą rozłąkę z rodzinnymi stronami.  Była prawdziwą „Siłaczką”

Baumann zasiadł za stołem stojącym tuż przy oknie. Na kolanach położył sobie niewielkich rozmiarów lekarski kuferek, tak jakby obawiał się, że coś może mu z niego zginąć… Baumann zjadł ze smakiem posiłek, który Marianna przygotowała,  po czym wstał od stołu, przeciągnął się i rzekł po niemiecku:
- No, Bednarczyk, gdzie macie tą świnię?
- W szopce Panie Baumann, inaczej nie dali byśmy rady…, rozumie Pan…smród jak diabli. Proszę za mną. 

Na drewnianym stole stojącym pod ścianą leżały fragmenty świńskiego mięsa. Po bokach i pod stołem stały drewniane miski i inne pojemniki wypełniane mięsem, jakimiś odpadkami, kaszą, przyprawami i świńską krwią. Na stołku w głębi szopki leżał świński ryj.  Weterynarz wdział biały fartuch i założył druciane okulary.
- Czym karmiliście świnkę? Dobrze wygląda – powiedział z uznaniem - Na moje oko z mięsem wszystko jest w porządku. Czyli co Bednarczyk? Deklarujecie jedną świnię, tak?
- Tak Panie Baumann. Zresztą przecież Pan dobrze wie, że tylko jednej mogłem dać w łeb.
Takie było zarządzenie Niemców. Bednarczykowie mogli zabić tylko jedną świnię, która i tak po zakończeniu swojego krótkiego żywota trafiała na któryś z niemieckich stołów.
Baumann wyciągnął z kuferka plik urzędowych druków i ogromny okrągły stempel. Przez chwilę coś notował a następnie zamoczył stempel w tuszu i energicznie przystąpił do stemplowania mięsa. Kawałki świniaka podsuwał weterynarzowi Czesław ale syn dzielnie mu pomagał. Chłopiec zamaszystym ruchem położył na stole szynkę zakończoną fikuśnym ogonem. Baumann uśmiechnął się do małego Czesława i klepnął szynkę na znak aprobaty dla jej wielkości i zapewne kulinarnych zalet.    

Po skończonej pracy obaj mężczyźni usiedli na stołkach. Baumann wyciągnął papierosy a Bednarczyk polał do szklanek długo wystaną i „wychodzoną” u miejscowego sklepikarza wódkę. Tymczasem dobiegł ich odgłos zbliżających się do szopy dziecięcych kroków. Czesław pomyślał, że to jego syn. Mały prawie nigdy nie opuszczał ojca, wszystkiego był ciekaw – nawet niemieckiego urzędnika. Drzwi do szopy otworzyły się na zewnątrz. Po chwili stanął w nich uśmiechnięty chłopiec, ciągnąc za sobą kolejny kawał dorodnej szynki zakończonej świńskim ogonem. W szopie dało się odczuć nagły spadek temperatury. Bednarczykowi zmroziło serce. Boże, skąd ten dzieciak wytargał to mięso!? Dlaczego Marianna go nie upilnowała!?
- O! A co my tu mamy? Czyżbym o czymś zapomniał? – spytał z dziwnym wyrazem twarzy Baumann - Dawaj chłopcze ten kawał mięsa na stół. Zaraz go potraktujemy pieczątką.
Bednarczyk z przerażeniem przyglądał się tej scenie. Zdawał sobie sprawę, że Baumann już wie, że pod jego nosem zabito nie jedną a dwie świnie. Miał żal do siebie, że nie przewidział takiego obrotu sprawy. Gdyby władze okupacyjne dowiedziały się o tym co tu miało miejsce….Czesław Bednarczyk bał się nawet o tym myśleć. Tymczasem niczego nieświadomy mały Czesław dumnie kroczył w stronę stołu i podobnie jak za pierwszym razem, zamaszyście położył dorodną sztukę szynki przed niemieckim urzędnikiem. Ten nie zastanawiając się długo, kątem oka spojrzał na Bednarczyka a następnie przystawił stempel 2 cm powyżej świńskiego ogona.
- Na mnie już czas – powiedział Baumann.
W tym samym czasie do szopy weszła Marianna. Niemal na siłę wcisnęła Niemcowi mały pakunek.
- Bardzo Panu dziękujemy.
Po chwili Baumann szybkim krokiem oddalał się w stronę centrum wsi Zaborówiec. 

*************************************************************************

Na podstawie wsponień Telesfora Bednarczyka